Η Λερναία Ύδρα — Ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή

Συνέχεια της ιστορίας Το λιοντάρι της Νεμέας.

Επιστρέφοντας από τη Νεμέα στις Μυκήνες, ο Ηρακλής ζήτησε ακρόαση από τον βασιλιά Ευρυσθέα για να συζητήσουν την επόμενη αποστολή του.

Κανείς στις Μυκήνες, γνωρίζοντας την αποστολή που είχε αναλάβει, δεν περίμενε να ξαναδεί τον Ηρακλή. Και σίγουρα όχι με τέτοια ενδυμασία, λες και ήταν κοινός ληστής. Η είδηση διαδόθηκε γρήγορα ανάμεσα στους πολίτες.

«Τι είπες;!» αναφώνησε ο τρομαγμένος βασιλιάς. «Μην τον αφήσετε να με πλησιάσει! Οι διαταγές θα δοθούν από το παρατηρητήριο».

Ο Ευρυσθέας δεν περίμενε καθόλου την επιστροφή του Ηρακλή. Ήξερε τα χαρίσματα του ξαδέλφου του, αλλά δεν είχε αντιληφθεί το μέγεθός τους. Άρχιζε να τον φοβάται.

«Καλώς επέστρεψες, Ηρακλή! Ήμουν βέβαιος πως ένα γέρικο λιοντάρι δεν θα ήταν μεγάλη δοκιμασία για σένα», είπε, προσπαθώντας να υποβαθμίσει το κατόρθωμα. «Σε περιμένει μια καινούργια δουλειά!»
«Όπως επιθυμείτε, Μεγαλειότατε», απάντησε ο Ηρακλής.
«Γνωρίζεις τη λίμνη Λέρνη, όχι μακριά από εδώ; Εκεί βρίσκεται μία από τις πύλες του Κάτω Κόσμου. Την πύλη φυλάει η τρομακτική Ύδρα. Φαίνεται πως το πλάσμα έχει καταλάβει ολόκληρη τη λίμνη και επιτίθεται σε όποιον την πλησιάζει. Ήθελα να φροντίσω εγώ ο ίδιος το ζήτημα, αλλά τελευταία είμαι πολύ απασχολημένος. Στέλνω εσένα να το αντιμετωπίσεις».
«Τότε ήρθε η ώρα να φύγω!» πρόσθεσε ο Ηρακλής, γνέφοντας και υποκλινόμενος στον βασιλιά. Με ένα ελαφρύ ειρωνικό χαμόγελο, γύρισε και έφυγε.

Καθώς ο ήρωας κατευθυνόταν προς τη Λέρνη, η είδηση της επιστροφής του έφτασε στα αυτιά του Ιόλαου, του ανιψιού του. Εντυπωσιασμένος από το κατόρθωμα και γεμάτος θαυμασμό για τον θείο του, ο νεαρός αποφάσισε να φύγει κρυφά από το σπίτι και να τον ακολουθήσει, ώστε να παρακολουθήσει με τα μάτια του την επόμενη περιπέτεια.

Η παγίδα της Ήρας

Η λίμνη Λέρνη δεν ήταν πια μια από τις ήρεμες και όμορφες γωνιές της Αργολίδας. Η Ύδρα, ένα τεράστιο υδρόβιο φίδι με εννέα κεφάλια, την είχε κάνει φωλιά της. Είχε μολύνει τα νερά που άλλοτε ήταν κρυστάλλινα και τώρα είχαν γίνει θολά και βρόμικα. Όποιος πλησίαζε τη λίμνη και έμενε για πολλή ώρα δεχόταν την επίθεση του πλάσματος.

Το τέρας ήταν τρομακτικό τόσο στην όψη όσο και στο μέγεθος. Εκτός από τα εννέα γιγάντια φιδίσια κεφάλια του, που όλα μπορούσαν να φτύνουν το πιο θανατηφόρο δηλητήριο στον κόσμο, λεγόταν πως ένα από αυτά ήταν αθάνατο. Και σαν να μην έφτανε αυτό, σύντομα θα αποκαλυπτόταν η σημαντικότερη ικανότητά του.

Η θεά Ήρα, εξοργισμένη από τη νίκη του Ηρακλή απέναντι στο λιοντάρι, εμφανίστηκε στη Λέρνη για να ετοιμάσει μια έκπληξη για την άφιξή του. Μια έκπληξη γεμάτη κακία, αφού έφερε μαζί της έναν άγριο γιγάντιο κάβουρα και αποφάσισε να τον κρύψει στα νερά της λίμνης. Μια θανάσιμη παγίδα που θα εξασφάλιζε ότι ο Ηρακλής δεν θα έφευγε ζωντανός από εκεί.

Η δύναμη των πληγών

Ο Ηρακλής έφτασε στη λίμνη και έκανε αισθητή την παρουσία του. Ήθελε να παρασύρει το πλάσμα έξω, για να το παρατηρήσει και να προετοιμαστεί για τη μάχη. Όμως η Ύδρα αναδύθηκε ξαφνικά από το νερό μπροστά του, φτύνοντας δηλητήριο από όλα τα κεφάλια της. Τα αντανακλαστικά και η ταχύτητα του Ηρακλή τού επέτρεψαν να αποφύγει την επίθεση και να βρεθεί ακριβώς κάτω από ένα από αυτά. Με μια κομψή, αστραπιαία κίνηση, έκοψε το κεφάλι που βρισκόταν από πάνω του με μία μόνο σπαθιά.

Η Ύδρα τραβήχτηκε απότομα, πονώντας από την πληγή, αλλά εκείνη ακριβώς τη στιγμή ο γιγάντιος κάβουρας βγήκε από το νερό και επιτέθηκε μανιασμένα στον Ηρακλή. Ο ήρωας απέφυγε αμέσως την επίθεση, όμως οι τεράστιες δαγκάνες έκλειναν ξανά και ξανά γύρω από το σώμα του, απειλώντας να τον σκίσουν και να τον ξεκοιλιάσουν. Μέσα σε δευτερόλεπτα, άφησε το σπαθί για το ρόπαλό του και πέρασε στην επίθεση. Αποφεύγοντας τις δαγκάνες, στάθηκε μπροστά στον κάβουρα και τον χτύπησε με όλη του τη δύναμη. Το χτύπημα διέλυσε το καβούκι σε χιλιάδες κομμάτια, αποκαλύπτοντας το σώμα που έμεινε άκαμπτο και ζαλισμένο. Μια στιγμή αργότερα, σωριάστηκε στο έδαφος και πέθανε.

Η Ύδρα, έχοντας συνέλθει από την πρώτη επίθεση, πλησίασε ξανά τον Ηρακλή. Καθώς εκείνος απέφευγε νέους πίδακες δηλητηρίου και χειριζόταν επιδέξια το σπαθί του για να κόβει τα κεφάλια που τον πλησίαζαν, κατάλαβε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Απομακρύνθηκε από το νερό και είδε έκπληκτος περισσότερα από τα διπλάσια κεφάλια σε σχέση με την αρχή. Από κάθε λαιμό που έκοβε το σπαθί, είχαν φυτρώσει δύο καινούργια κεφάλια. Έμοιαζε αδύνατο, αλλά η Ύδρα γινόταν δυνατότερη όσο τραυματιζόταν.

Έπρεπε να βρει καταφύγιο και να σκεφτεί πώς θα νικούσε το θηρίο.

Μια καθοριστική συμμαχία

Ο Ηρακλής βρήκε ένα μέρος για να κρυφτεί, με ασφάλεια μακριά από την εμβέλεια του πλάσματος. Ήταν έξαλλος, αφού δεν έπρεπε να σκοτώσει μόνο την Ύδρα αλλά και τον γιγάντιο κάβουρα, για τον οποίο κανείς δεν τον είχε προειδοποιήσει.

«Θείε», είπε ο Ιόλαος, φανερώνοντας την παρουσία του.
«Τι κάνεις εδώ; Από πού ήρθες;»
«Σε ακολούθησα. Ήθελα να δω τη νίκη σου απέναντι σε αυτό το τέρας».
«Μην πλησιάσεις τη λίμνη σε καμία περίπτωση! Η Ύδρα είναι πολύ πιο δυνατή απ’ όσο θα μπορούσα να φανταστώ! Δεν ξέρω πώς να τη νικήσω».
«Τα είδα όλα, θείε. Δεν είναι δίκαιο να σου φορτώνουν άλλη μία δοκιμασία! Αν είναι έτσι, θα πρέπει να μου επιτραπεί να σε βοηθήσω. Άφησέ με να γίνω ο ακόλουθός σου!»

Παρά την προσφορά βοήθειας του ανιψιού του, ο Ηρακλής δεν ήξερε πώς να κερδίσει τη μάχη. Άρχισαν να εξετάζουν τρόπους επίθεσης, αλλά όποια τακτική κι αν διάλεγαν, δεν έπρεπε να αφήσουν την Ύδρα να συνεχίσει να δυναμώνει.

Η θεά Αθηνά εμφανίστηκε ξανά εκείνη την κρίσιμη στιγμή και ξεκαθάρισε τη σκέψη τους. Η φωτιά ήταν το όπλο που τους έλειπε, και ο Ιόλαος θα ήταν απαραίτητος για τη νίκη.

Ένα ηρωικό δίδυμο

Οι δύο πολεμιστές βγήκαν από την κρυψώνα. Ο Ηρακλής κρατούσε το σπαθί, ενώ ο Ιόλαος μια αναμμένη δάδα. Είχαν σχεδιάσει πώς θα συντόνιζαν τις κινήσεις τους και πλησίασαν τη λίμνη για να επιτεθούν ξανά.

Κάθε φορά που ένα κεφάλι πλησίαζε για να επιτεθεί, ο Ηρακλής προχωρούσε και του έκοβε τον λαιμό. Έπειτα ο Ιόλαος ερχόταν πίσω του με τη δάδα για να κάψει την πληγή. Ο καυτηριασμός εμπόδιζε δύο νέα κεφάλια να φυτρώσουν στη θέση του.

Οι δύο ήρωες συνέχισαν να προχωρούν με αυτόν τον τρόπο, αντιμετωπίζοντας το ένα κεφάλι μετά το άλλο. Τελικά έμεινε μόνο ένα, το κεντρικό, που λεγόταν πως ήταν αθάνατο.

Μετά το τελευταίο κόψιμο και κάψιμο, το σώμα του τέρατος κατέρρευσε μέσα στο νερό. Όμως το τελευταίο κεφάλι, που είχε πέσει στην όχθη της λίμνης, συνέχισε να χτυπιέται και να τινάζεται ανεξέλεγκτα.

Ως έσχατη λύση, ο Ηρακλής αποφάσισε να σκάψει έναν πολύ βαθύ λάκκο στο έδαφος. Εκεί έθαψε το κεφάλι που δεν μπορούσε να πεθάνει. Έτσι, δεν θα μπορούσε πια να βλάψει κανέναν. Η μάχη ήταν μακρά και εξαντλητική και για τους δύο, αλλά στο τέλος είχαν νικήσει.

Η συμφορά της Λέρνης

Πριν φύγουν από τη λίμνη, ο Ηρακλής πλησίασε τα νεκρά κεφάλια του πλάσματος. Αυτή τη φορά δεν τίμησε τον αντίπαλό του, αφού η Ύδρα, τεχνικά, δεν ήταν νεκρή. Βούτηξε, όμως, τις αιχμές των βελών του στο αίμα των κομμένων κεφαλιών. Το εξαιρετικά δηλητηριώδες αίμα μετέτρεψε τα βέλη σε θανατηφόρα όπλα.

Όταν έφυγαν, η Ήρα εμφανίστηκε ξανά στη λίμνη. Έξαλλη επειδή η παγίδα δεν είχε πετύχει, άρπαξε το κουφάρι του κάβουρα και το πέταξε με όλη της τη δύναμη στον ουρανό. Σήμερα, ο κάβουρας αυτός λάμπει ανάμεσα στα άστρα με τη μορφή ενός αστερισμού.

Τέλος, παρόλο που η λίμνη Λέρνη είχε απαλλαγεί από το θηρίο, το νεκρό σώμα έμεινε εκεί και άρχισε να αποσυντίθεται. Οι δηλητηριώδεις αναθυμιάσεις του μετατράπηκαν σε θειούχο αέριο και προκάλεσαν σταδιακά την εξάτμιση των νερών. Σήμερα δεν απομένει παρά ένας μολυσμένος, ξεραμένος βάλτος.

Ο δεύτερος άθλος του Ηρακλή είχε ολοκληρωθεί.

Συνεχίζεται με την Κερυνίτιδα έλαφο.

Βιβλιογραφία

Οι άθλοι του Ηρακλή. Wikipedia, η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.
Fry, S. (2018). Heroes. Penguin Books.
Hamiltor, E. (1942). Mythology, Timeless tales of Gods and Heroes. Little, Brown and Company.
Graves, R. (1955). The Greek Myths. Penguin Books.