Σχετικά

Μια μικρή προσωπική ιστορία…

Ως παιδί, τα ταξίδια μού φαίνονταν βουνό. Γιατί;

Επειδή σήμαιναν πρωινό ξύπνημα, μετακινήσεις από το ένα μέρος στο άλλο χωρίς να με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα και, στο τέλος, ύπνο σε ένα δωμάτιο που δεν ήταν το δικό μου. Σχεδόν πάντα ταξιδεύαμε με αυτοκίνητο και οι διαδρομές μού φαίνονταν ατελείωτες.

Λίγα χρόνια αργότερα, τα πράγματα δεν είχαν βελτιωθεί πολύ. Το να φύγω σήμαινε μέρες μακριά από τους φίλους της γειτονιάς και τα βιντεοπαιχνίδια με τα οποία μπορούσα να δημιουργώ τους δικούς μου κόσμους. Με τόσα πράγματα που μου άρεσαν στο σπίτι, γιατί να θέλω να φύγω;

Σε εκείνα τα ταξίδια, μακριά από τη ρουτίνα μου, τα βιβλία γίνονταν το καταφύγιό μου. Ιστορίες περιπέτειας, τρόμου και μυστηρίου με κρατούσαν συντροφιά και, για λίγες ώρες, με έκαναν να μη νοσταλγώ όσα είχα αφήσει στο σπίτι. Εκείνα τα βιβλία καλλιέργησαν ένα πάθος που με συνοδεύει μέχρι σήμερα.

Ενώ περίμενα να τελειώσει το ταξίδι, ανυπομονούσα να μάθω πώς συνεχιζόταν η περιπέτεια που διάβαζα.

Το σημείο καμπής

Για μερικά χρόνια, οι εκδρομές στην παραλία ή στο βουνό μού αρκούσαν. Μια μέρα έξω ήταν ωραία, αλλά δεν ένιωθα την ανάγκη να πάω πολύ πιο μακριά.

Ώσπου, το καλοκαίρι του 2006, αποφασίσαμε να κάνουμε το πρώτο μας ταξίδι με φίλους. Είχαμε επιτέλους αρκετά χρήματα για να καλύψουμε μόνοι μας τα έξοδα και καταλήξαμε στη Ριβιέρα Μάγια, στο Μεξικό. Παραλίες, καρύδες, μπουφέδες και ντάκιρι κάτω από τους φοίνικες. Ομολογώ πως, με όλα αυτά να με περιμένουν και με καλή παρέα, δεν δυσκολεύτηκα να βρω τη διάθεση να φύγω.

Όταν φτάσαμε όμως, ανακάλυψα κάτι που με τραβούσε περισσότερο από τις ανέσεις του ξενοδοχείου. Τα ερείπια των Μάγια μού γεννούσαν ερωτήματα: ποιοι είχαν ζήσει εκεί; Πώς είχαν χτίσει όλα αυτά; Τι ιστορίες έκρυβαν εκείνες οι πέτρες;

Περπατώντας ανάμεσα στα κτίσματα και ακούγοντας τις ιστορίες τους, ξαναβρήκα ένα γνώριμο συναίσθημα: την επιθυμία να μάθω περισσότερα, να φανταστώ άλλες ζωές, να ανακαλύψω τι υπήρχε παραπέρα. Ήταν η ίδια περιέργεια που με έκανε να γυρίζω σελίδες στα παιδικά μου ταξίδια.

Ανάμεσα σε νέες γεύσεις, εξερευνήσεις στη ζούγκλα και βουτιές στα σενότε, άρχισα να καταλαβαίνω τι μπορούσε να μου προσφέρει ένα ταξίδι. Αυτή τη φορά, η περιπέτεια συνέβαινε και έξω από τα βιβλία. Κι εγώ ήμουν εκεί.

Ταξιδεύοντας χωρίς να ταξιδεύεις

Από εκείνο το καλοκαίρι του 2006, ο τρόπος που ταξιδεύουμε έχει αλλάξει αρκετά. Η παγκοσμιοποίηση έφερε πιο κοντά μας τόπους που κάποτε νιώθαμε μακρινούς, αλλά στην πορεία μοιάζει να χάσαμε λίγο από εκείνη την αίσθηση της ανακάλυψης. Όσα κάποτε μας ξάφνιαζαν, τώρα συχνά τα έχουμε ήδη δει, συγκρίνει και προσθέσει σε μια λίστα πριν φύγουμε από το σπίτι.

Τα reels, τα ταξιδιωτικά πακέτα και οι οικονομικές πτήσεις αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς μας. Μας φτάνουν εικόνες από παντού, μαζί με προτάσεις για αποδράσεις και διαδρομές που μας λένε τι δεν πρέπει να χάσουμε. Μερικές φορές αναρωτιέμαι πόσος χώρος απομένει για να ανακαλύψουμε έναν τόπο, αν ξέρουμε ήδη τι περιμένουμε από αυτόν πριν φτάσουμε.

Και δεν είναι μόνο θέμα οθονών. Ζώντας στη Βαρκελώνη, μπορείς να παρακολουθήσεις ένα εργαστήριο ιαπωνικής κεραμικής το πρωί, να φας ράμεν το μεσημέρι, να συμμετάσχεις σε μια τελετή τσαγιού το απόγευμα και να δειπνήσεις με σούσι το βράδυ. Όλα αυτά, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ιαπωνία. Γεύσεις και εμπειρίες που κάποτε ίσως ανακάλυπτες ταξιδεύοντας βρίσκονται πλέον δίπλα στο σπίτι σου.

Ο παιδικός μου εαυτός θα ήταν ενθουσιασμένος! Ο σημερινός, όμως, δυσκολεύεται να μη θυμηθεί εκείνη την πρώτη ανακάλυψη στο Μεξικό και να μην αναρωτηθεί αν, με όλα τόσο εύκολα διαθέσιμα, αφήνουμε ακόμη αρκετό χώρο στον κόσμο για να μας εκπλήξει.

Ταξίδια με σκοπό

Τι σημαίνει λοιπόν να ταξιδεύεις σήμερα; Για μένα, θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από το να επισκέπτεσαι ένα εμβληματικό μέρος, να βγάζεις μια σέλφι και να τη μοιράζεσαι στα κοινωνικά δίκτυα. Είτε πρόκειται για το Άγαλμα της Ελευθερίας, τη Σαντορίνη ή το Σινικό Τείχος.

Όλοι θέλουμε να επισκεφτούμε τα ομορφότερα μέρη του κόσμου. Αν όμως περιοριζόμαστε στο να ακολουθούμε τις ίδιες διαδρομές και να συλλέγουμε τις ίδιες φωτογραφίες, καταλήγουμε να ενισχύουμε έναν συνωστισμό που φθείρει όσα τα κάνουν μοναδικά. Πίσω από κάθε τόπο υπάρχουν άνθρωποι που ζουν εκεί, έθιμα που αντέχουν στον χρόνο και ιστορίες που δύσκολα θα ανακαλύψουμε αν περάσουμε μόνο για να πούμε ότι πήγαμε.

Ούτε ένα Σαββατοκύριακο στο Άμστερνταμ σημαίνει ότι γνωρίζουμε την Ολλανδία. Οι απευθείας πτήσεις μπορούν να μας φέρουν σε μια πόλη μέσα σε λίγες ώρες, αλλά η κατανόηση μιας χώρας απαιτεί περισσότερο χρόνο και περιέργεια. Όσο απομακρύνομαι από όσα μου είναι οικεία, εμφανίζονται ερωτήματα που δεν είχα καν σκεφτεί να θέσω.

Γι’ αυτό με ελκύει όλο και περισσότερο το να χάνομαι σε έναν άγνωστο τόπο και να αφιερώνω χρόνο για να τον καταλάβω. Να ακούω κάποιον να μιλά για τον τόπο όπου μεγάλωσε, να ρωτώ για μια παράδοση ή να ανακαλύπτω τον θρύλο που έδωσε σε ένα βουνό το όνομά του. Σε αυτές τις στιγμές νιώθω ότι το ταξίδι αποκτά νόημα: όταν φεύγω με ιστορίες που με φέρνουν πιο κοντά στον τόπο και στους ανθρώπους του.