Οι Στυμφαλίδες όρνιθες — Ο έκτος άθλος του Ηρακλή
Συνέχεια της ιστορίας Οι στάβλοι του Αυγεία.
Ο βασιλιάς Ευρυσθέας υποδέχτηκε τον Ηρακλή, που μόλις είχε επιστρέψει από το βασίλειο της Ήλιδας. Είχε μάθει για τη θριαμβευτική αναχώρηση του ήρωα και τους επαίνους του λαού. Δεν έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να ακούσει περισσότερα για εκείνο το κατόρθωμα. Έτσι, αγνοούσε τη διαμάχη ανάμεσα στον Ηρακλή και στον βασιλιά Αυγεία, που τελικά είχε οδηγήσει στην εκδίωξη του ήρωα από το βασίλειο.
Ο Ευρυσθέας προσπαθούσε να κρύψει τον εκνευρισμό του. Για άλλη μια φορά τον κυρίευε η ζήλια — ζήλια για το θάρρος και την ανδρεία του ήρωα. Κατέβαλλε μεγάλες προσπάθειες να συγκαλύψει τα πραγματικά του αισθήματα, επιχειρώντας διαρκώς να επιδείξει μεγαλοπρέπεια και καλοσύνη, αρετές που ως βασιλιάς στερούνταν οικτρά.
Έπειτα από λίγες στιγμές σιωπής, προσποιούμενος πως συλλογιζόταν βαθιά την επόμενη αποστολή, δήλωσε ξαφνικά:
«Τα νέα από την Αρκαδία είναι πολύ ανησυχητικά. Η λίμνη Στυμφαλία έχει γεμίσει τρομερά πουλιά! Δεν είμαι βέβαιος πώς βρέθηκαν εκεί, αλλά αν δεν σταματήσουν, κινδυνεύει ολόκληρο το βασίλειο. Πήγαινε και απάλλαξέ μας από αυτή τη μάστιγα!»
Χωρίς να πει λέξη, αλλά με μια σεβαστική υπόκλιση στον βασιλιά, ο Ηρακλής έφυγε από το παλάτι και ξεκίνησε προς τη λίμνη Στυμφαλία.
Πολεμικά πουλιά
Στην αρχαιότητα, όλοι οι πόλεμοι διεξάγονταν στη στεριά ή στη θάλασσα. Τα μόνα όπλα που μπορούσαν να πέσουν από τον ουρανό ήταν βέλη που εκτοξεύονταν από μια καλή θέση στο έδαφος, συχνά από πύργους ή ψηλά τείχη για να φτάσουν μακρύτερα. Ούτε οι άνθρωποι ούτε οι πολεμικές μηχανές τους μπορούσαν να πετάξουν πάνω από μια περιοχή. Η δύναμη των ουρανών ανήκε στους θεούς.
Και μόνο ένας θεός θα μπορούσε να είχε δημιουργήσει τέτοια ιπτάμενα πολεμικά πλάσματα. Τα πουλιά που είχαν καταλάβει τη λίμνη Στυμφαλία ήταν θηρία αφιερωμένα στον Άρη, θεό του πολέμου. Ήταν γιγάντια πουλιά, ψηλά όσο οι γερανοί, με σιδερένια ράμφη και χάλκινα νύχια. Τα περιττώματά τους ήταν τοξικά και διαβρωτικά, προκαλώντας σήψη και θάνατο όπου έπεφταν.
Οι δασωμένες όχθες της λίμνης είχαν κατακλυστεί από αυτά τα πλάσματα. Είχαν κυριεύσει την περιοχή, καταστρέφοντας τη χλωρίδα και την πανίδα και διώχνοντας τους αγρότες από τη γη τους. Αν τολμούσε κανείς να βγει από τα δέντρα, κινδύνευε να κατασπαραχθεί.
Η λίμνη έμενε ακίνητη. Μόνο οι στριγκλιές εκείνων των πλασμάτων έσπαγαν τη σιωπή ενός τόπου που έμοιαζε πια στοιχειωμένος.
Ένα δώρο της Αθηνάς
Ο Ηρακλής έφτασε στη Στυμφαλία με προσοχή. Ήξερε λίγα για εκείνα τα πουλιά και, όπως είχε κάνει και παλιότερα, ήθελε να τα παρατηρήσει πριν τα αντιμετωπίσει. Για να πλησιάσει, κρύφτηκε ανάμεσα στα δέντρα γύρω από τη λίμνη. Όσο προχωρούσε, ένιωθε το έδαφος να μαλακώνει. Εκείνη η γη δεν ήταν πια όπως άλλοτε. Το δάσος που περιέβαλλε τη λίμνη είχε μετατραπεί σε δύσοσμο βάλτο.
Κοιτάζοντας ψηλά, ο Ηρακλής έβλεπε αμέτρητες φωλιές ανάμεσα στα κλαδιά. Όσο προχωρούσε, τόσο περισσότερες συναντούσε. Τα εξαιρετικά δηλητηριώδη περιττώματα που έπεφταν από αυτές μαλάκωναν το έδαφος, το έκαναν όξινο και άγονο. Κοντά στην όχθη, πολλά δέντρα είχαν ήδη μαραθεί και πεθάνει· κάποια είχαν πέσει σε μεγάλους λάκκους λάσπης, θύματα της βρομιάς.
Ο Ηρακλής δεν ήταν σίγουρος πού κρύβονταν τα πουλιά. Στις φωλιές ή μέσα στην ομίχλη που σκέπαζε τη λίμνη; Για να τα εντοπίσει, συνέχισε να προχωρά χωρίς να κάνει θόρυβο. Έκανε άλλο ένα βήμα και ξαφνικά το έδαφος υποχώρησε, παγιδεύοντάς τον μέχρι τους ώμους. Πριν βουλιάξει εντελώς, άρπαξε μια ρίζα δέντρου, τραβήχτηκε πίσω και ξέφυγε από την παγίδα. Ήταν πολύ επικίνδυνο να συνεχίσει μέσα σε εκείνο το έδαφος· έπρεπε να σκεφτεί άλλον τρόπο.
Η θεά Αθηνά, που παρακολουθούσε τις κινήσεις του από τα σύννεφα, αρνήθηκε να τον αφήσει αβοήθητο. Για να τον βγάλει από το αδιέξοδο, εμφανίστηκε μπροστά του και του παρέδωσε ένα αντικείμενο που θα τον βοηθούσε: ένα μεγάλο μεταλλικό κρόταλο, σφυρηλατημένο από τον ίδιο τον Ήφαιστο. Όλα ξεκαθάρισαν στο μυαλό του: είχε έρθει η ώρα της δράσης!
Το νικηφόρο διπλό χτύπημα
Ο Ηρακλής έκανε μια απότομη κίνηση με το χέρι και τίναξε το κρόταλο με μεγάλη δύναμη. Ο κρότος του θεϊκού μετάλλου αντήχησε ανάμεσα στα δέντρα, κάνοντας τα κλαδιά και τα λιγοστά φύλλα που είχαν απομείνει να τρέμουν. Ο ήχος απλώθηκε στον αέρα, δημιουργώντας μια ισχυρή αντήχηση που έφτασε ως τον ουρανό.
Σύντομα, οι δονήσεις συνάντησαν τους γόους και τις στριγκλιές των πουλιών. Ο εκκωφαντικός θόρυβος τα τρόμαξε και τα εξαγρίωσε, κάνοντάς τα να απογειωθούν πανικόβλητα. Είτε βρίσκονταν στις φωλιές είτε κρύβονταν στην ομίχλη πάνω από τη λίμνη, σηκώθηκαν όλα μαζί και σκοτείνιασαν τον ουρανό με τις σκιερές μορφές τους.
Μέσα σε εκείνο το εναέριο χάος, ο Ηρακλής άρπαξε γρήγορα το τόξο του και άρχισε να ρίχνει βέλη προς τα πάνω με τρομερή δύναμη. Ο ουρανός ήταν τόσο πυκνά γεμάτος, ώστε εύκολα κατέρριπτε περισσότερα από ένα πουλιά με κάθε βολή.
Καταλαβαίνοντας πως δέχονταν επίθεση, τα πουλιά έκαναν βουτιές προσπαθώντας να κατακρεουργήσουν τον ήρωα. Όμως ο Ηρακλής κούνησε ξανά το όργανο με τρομερή ένταση. Ο ήχος αντήχησε πάλι σε ολόκληρη την περιοχή. Ανίκανα να αντέξουν τις δονήσεις, τα θηρία σηκώθηκαν ξανά στον αέρα για να ξεφύγουν από τον θόρυβο και τον αντίπαλό τους. Έτσι, ο Ηρακλής μπόρεσε να αμυνθεί και να συνεχίσει τη βροχή των βελών του — μια διπλή επίθεση που δεν άφηνε στα πλάσματα περιθώριο ανάπαυλας.
Όλο και περισσότερα από τα καταραμένα πουλιά έπεφταν. Σε κάθε προσπάθειά τους να κατέβουν και να αντεπιτεθούν, το κρόταλο ηχούσε ξανά και τα έτρεπε σε φυγή. Τελικά, όσα απέμεναν, μην αντέχοντας άλλο, πέταξαν μακριά και εγκατέλειψαν οριστικά τη λίμνη Στυμφαλία.
Ο Ηρακλής έχασε τα ίχνη τους — τουλάχιστον για την ώρα. Ωστόσο, όπως τον είχαν διατάξει, είχε απαλλάξει τη λίμνη από εκείνη τη θανάσιμη μάστιγα. Ο έκτος άθλος του είχε ολοκληρωθεί.
Συνεχίζεται με τον Ταύρο της Κρήτης.
Συνέχισε την εξερεύνηση
Βιβλιογραφία
- Οι άθλοι του Ηρακλή. Wikipedia, η ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.
- Fry, S. (2018). Heroes. Penguin Books.
- Hamiltor, E. (1942). Mythology, Timeless tales of Gods and Heroes. Little, Brown and Company.
- Graves, R. (1955). The Greek Myths. Penguin Books.